Të premten, në vendlindjen e tij, në fshatin Tuhin, familjarë, miq, bashkëvendës dhe bashkëveprimtarë i dhanë lamtumirën e fundit Nuhi Imerit, i cili la pas një jetë të mbushur me sakrifica, përkushtim ndaj atdheut, dashuri për vendlindjen dhe vepra humanitare që do të kujtohen ndër breza.

Nuhi Imeri u lind më 9 tetor të vitit 1952, në fshatin Tuhin të Kërçovës. Shkollën fillore e përfundoi në f.Jagoll, në vitin 1967, ndërsa shkollën e mesme e kreu në Kërçovë, gjatë viteve 1967–1971.

Në vitin 1971 emigroi në Austri, ku qëndroi deri në vitin 1974. Po atë vit, me dëshirën për të vazhduar shkollimin dhe për t'u përgatitur profesionalisht, filloi studimet në Prishtinë. Në vitin 1978 diplomoi në Fakultetin e Gjeografisë, duke marrë titullin profesor i Gjeografisë.

Në vitin 1980 u rikthye në Austri, por dashuria për vendlindjen dhe përkushtimi ndaj arsimit e kthyen përsëri në Kërçovë. Në vitin 1983 pranoi një ofertë pune si profesor i Gjeografisë në shkollën fillore në Tuhin dhe Jagollë, ku punoi gjatë viteve 1983–1984.

Mirëpo, përkushtimi i tij ndaj arsimit dhe çështjes kombëtare do të përballej me një periudhë të rëndë persekutimi. Në shtator të vitit 1984, Nuhi Imeri u arrestua gjatë orës së mësimit, përpara nxënësve të tij. Me atë rast iu morën pasaporta dhe leja e punës, të cilat nuk iu kthyen deri në vitin 1988.

Pas maltretimeve të shumta fizike dhe psikike, në vitin 1988 u detyrua të largohej sërish drejt Austrisë. Por as largimi nga vendlindja nuk i dha qetësi. UDB-ja vazhdoi ta përndiqte dhe kërcënonte herë pas here, si në Austri, ashtu edhe gjatë vizitave të tij në vendlindje.

Megjithatë, as frika, as kërcënimet dhe as vështirësitë e mërgimit nuk arritën ta shkëpusnin nga ideali i tij kombëtar.

Së bashku me atdhetarin Abedin Abazi nga fshati Kolibar, Nuhi Imeri ishte ndër kërçovarët e parë që avancuan çështjen kombëtare shqiptare në Vjenë. Ata u bënë ndër shtyllat e para të organizimit të mërgatës kërçovare, duke punuar edhe për grumbullimin e mjeteve financiare në mbështetje të luftës çlirimtare.

Ai ishte iniciator i shumë nismave humanitare, së bashku me Abedin Abazin dhe veprimtarë të tjerë. Një kontribut të veçantë dha në themelimin e Shoqatës Humanitare Kërçovare në Vjenë, e cila u bë një pikë e rëndësishme referimi për veprimtarinë kombëtare, humanitare dhe kulturore të shqiptarëve nga Kërçova.

Edhe pse me shëndet të rënduar dhe larg vendlindjes, Nuhi Imeri nuk reshti së menduari për njerëzit dhe vendin e tij. Një nga dëshmitë më të prekshme të këtij përkushtimi ishte angazhimi i tij për realizimin e projekteve infrastrukturore në mëhallën Bashe të Tuhinit, ku kishte lindur, veçanërisht për ndërtimin e ujësjellësit dhe kanalizimit.

Gjatë veprimtarisë së tij kombëtare pati takime edhe me figura të njohura të historisë politike dhe kombëtare shqiptare, si Ibrahim Rugova, Adem Demaçi, Rexhep Qosja dhe të tjerë.

Por humanizmi i tij nuk kishte kufij dhe nuk kufizohej vetëm në organizime e nisma të mëdha. Që nga vitet '80, ai u bë një mbështetje e rëndësishme për shumë kërçovarë që emigronin në Vjenë. Në një kohë kur pak bashkëvendës e zotëronin gjuhën gjermane, Nuhi Imeri u qëndronte pranë duke i ndihmuar në përkthime, në regjistrimin e fëmijëve në shkolla dhe në shumë çështje të tjera të jetës së përditshme.

Madje, banesën e tij të vogël prej vetëm 30 metrash katrorë ua hapi dyert shumë bashkëvendësve, duke u ofruar strehim dhe mbështetje në ditët e para të mërgimit. Për të, ndihma ndaj tjetrit ishte detyrim njerëzor dhe kombëtar.

Një tjetër pasion që e shoqëroi gjatë gjithë jetës ishte libri. Ai kishte krijuar një bibliotekë personale me më shumë se 1.200 libra në gjuhën shqipe dhe gjermane. Për të siguruar libra, shpesh sakrifikonte edhe bukën e gojës. Dita e tij fillonte me libër në dorë dhe po me libër e përfundonte. Leximi ishte pjesë e pandashme e jetës së tij, ndërsa dija ishte një nga pasuritë më të çmuara që kultivonte.

Edhe në momentet më të vështira, ai gjente forcë për t'u dalë në ndihmë të tjerëve. Një nga angazhimet e tij humanitare ishte grumbullimi i mjeteve financiare për bartjen e kufomave të bashkëvendësve nga Austria drejt vendlindjes. Për këtë qëllim trokiste derë më derë te kërçovarët, duke dëshmuar se solidariteti dhe dinjiteti njerëzor nuk duhet të mungojnë as në momentet më të dhimbshme.

Jeta e tij nuk ishte e lehtë as në aspektin shëndetësor. Problemet e para me veshkat iu shfaqën në vitin 1990, ndërsa në vitin 2022 iu nënshtrua dializës së parë. Në vitin 2011 u diagnostikua edhe me sëmundjen e Parkinsonit. Përkundër këtyre sfidave, ai vazhdoi të mbante gjallë lidhjen me vendlindjen dhe interesimin për njerëzit e tij.

Më 3 nëntor 2026, në orët e mëngjesit, në një spital të Vjenës, Nuhi Imeri mbylli sytë përgjithmonë. Të premten, ai u përcoll për në banesën e fundit në vendlindjen e tij, në Tuhin, aty ku nisi rrugëtimi i jetës së tij.

Me largimin e Nuhi Imerit, Kërçova humbi një profesor, një veprimtar dhe një humanist, ndërsa mërgata humbi një nga njerëzit që punuan me përkushtim për organizimin, solidaritetin dhe avancimin e çështjes kombëtare.

Ai ishte njëri nga ata njerëz që nuk e matën jetën me atë që fituan për vete, por me atë që arritën t'u japin të tjerëve. Sakrifikoi për librin, për arsimin, për vendlindjen dhe për bashkëkombësit e tij. Edhe larg Tuhinit, zemrën dhe mendjen i kishte gjithmonë aty.

Nuhi Imeri nuk la pas vetëm kujtime, por edhe një trashëgimi veprash, sakrificash dhe humanizmi. Një jetë që meriton të kujtohet dhe një emër që do të mbetet pjesë e kujtesës së Kërçovës.

Lavdi jetës dhe veprës së tij!