Në ceremoninë përkujtimore për viktimat e 21 janarit, Edi Rama zgjodhi të flasë gjatë për kohën që kalon, për drejtësinë që mungon dhe për durimin që, sipas tij, i detyrohet një sistemi ende “në rritje”. Në fund, mes gjithë këtij rrëfimi, ai gjeti vend edhe për të kujtuar se sa të larta janë rrogat e prokurorëve të SPAK.

Fjalimi nisi me kalimin e viteve. “Atyre ndër ju që ishin gjyshër iu ka ardhur koha për t’u bërë stërgjyshër. Atyre që ishin fëmijë iu ka ardhur koha për t’u bërë prindër”, tha Rama, duke e lidhur kohën me pritjen e gjatë për drejtësi. Por për katër viktimat e 21 janarit, sipas tij, “nuk u ka ardhur koha ende të prehen të qetë”, sepse drejtësia nuk është vënë në vend.

Nga këtu, kryeministri kaloi te arsyet pse kjo drejtësi ende nuk ka ardhur. Nuk ka mjaftuar përmbysja e sistemit të vjetër, nuk ka mjaftuar pavarësimi i gjyqësorit dhe nuk ka mjaftuar as vendimi i Gjykatës Europiane të të Drejtave të Njeriut në Strasburg, më shumë se dy vjet më parë. Asnjë nga këto, sipas tij, nuk i ka shtyrë prokurorët specialë që t’i kërkojnë Gjykatës Speciale gjykimin për katër vrasjet shtetërore.

Pikërisht në këtë pikë, fjalimi mori një kthesë konkrete. Rama kujtoi se prej gjashtë vitesh, “në emër të drejtësisë dhe vetëm të drejtësisë”, shoqëria shqiptare u ka dhënë prokurorëve rroga “ku e ku më të larta” se të vetat dhe se të Presidentit të Republikës. Sipas tij, këto paga dhe durimi ndaj gabimeve “tejet shqetësuese” kanë qenë çmimi për ndërtimin e një institucioni të ri dhe jetik.

Por ndërsa rrogat u përmendën me saktësi, drejtësia për 21 janarin mbeti sërish në nivel reflektimi. Rama pranoi se çdo përvjetor sjell “gurët e mllefit dhe të mërzisë” së një shoqërie që ndihet e tradhtuar dhe e përdorur në besimin e saj te drejtësia e re. Ai tha se e kupton këtë mllef dhe se ndihet i zbrazët sa herë që kjo datë rikthehet pa përgjigje.

Nga ky ndjesim personal, kryeministri kaloi te tabloja e përgjithshme e sistemit: burgje të mbushura me të paraburgosur pa gjyq, shkelje të lirive dhe të drejtave të njeriut, dhe një drejtësi që prodhon më shumë masa sigurie sesa vendime të formës së prerë. Brenda kësaj panorame, çështja e 21 janarit u përmend si padrejtësia më e madhe që vazhdon të mbetet pezull.

Dhe kështu, fjalimi u mbyll aty ku nisi: te pritja. Përballë familjarëve të katër viktimave, këtë vit nuk pati as afate, as njoftime konkrete, as përgjegjësi politike. Pati një rrëfim të gjatë mbi kohën, durimin dhe pagat. Ndërsa drejtësia për 21 janarin, edhe këtë herë, u la për një tjetër vit.